Се тркала ли нешто зад ридот?

Ако земеме дека човекот што ја измисли и докажа Теоријата на релативноста, Алберт Ајнштајн, е во право за најголем дел од работите што ги кажал, тогаш неговата мисла – „Случајноста е Божјиот начин да остане анонимен“ – тогаш навистина ништо не би требало да биде случајно во настаните што во политиката и околу неа се одвиваат во Македонија од почетокот на септември. Се разбира, сите се насочени со мислите кон измените во Кривичниот законик и дали можеби зад тоа стои некаков господ (не на небото) кој преку случајностите сака да остане анонимен.

Малку кој би можел да се обложи дека е така, а сепак повеќето ќе тврдат дека нешто навистина се тркала зад ридот што сѐ уште не можеме да го видиме. А кое можеби ќе излезе кога конечно пратениците ќе гласаат за првата фаза од уставните измени. Да нема забуни – во овој момент изгледа дека е невозможно ВМРО-ДПМНЕ да гласа за вметнување на Бугарите во Уставот. Ако се случи тоа, најголемиот дел од граѓаните ќе бидат убедени дека господ навистина решил да остане анонимен конструирајќи ги случајностите.

Кога секој ден слушаме дека овој, па оној, па трет предмет на СЈО отишол во застареност поради измените на Кривичниот законик малкумина ќе мислат дека ова можеби е некаков вид  национално помирување, но не на граѓаните, туку на политичарите.  СДСМ, а и Владата, тврдат дека тоа бил начинот да се стигне до побрза правда – преку измените на членот за злоупотреба на службената должност судиите ќе бидат притиснати од времето да ги водат процесите побрзо. ВМРО-ДПМНЕ, пак, тврди дека сето тоа наводно било направено  за Никола Груевски да се врати во Македонија  и на Сашо Мијалков да му бидат простени кривичните дела. А преку тоа можеби нема да се стигне до бројката за уставните измени, но ќе се вознемири партијата, која сега изгледа компактно.

Господови случајности

Во тоа секојдневно елаборирање на сакам-кажам-не знам-речам ставови ги гледаме сдсмовските претставници како се препотуваат во телевизиските студија за време на дебатите и се обидуваат да најдат некаква правно-општествена структурна мрежа, за да им дадат вистинско месо на овие измени. А бидејќи очигледно ги немаат податоците за можните господови случајности и дали нешто се тркала зад ридот, тогаш тие влегуваат во она што се нарекува редуданца – преопширно излагање со полно непотребни, одвишни зборови во кои се губи суштината.

Вмровските првенци во обидот да ги пренесат измените во некое идно време со непознати параметри мака мачат како да не го споменат она за што сите зборуваат – дека поради застарување почнаа да паѓаат многу предмети на нивни истакнати членови. Меѓу нив и оној на многу важниот човек и во ова раководство на ВМРО-ДПМНЕ, пратеникот Антонио Милошоски, на поранешниот министер за транспорт Миле Јанакиески, на поранешниот генерален секретар на партија Игор Јанушев и други помалку експонирани личности. Па така, лидерот на партијата, Христијан Мицкоски, пред некој ден во Зелениково прилично невнимателно ќе изјави дека „мора веднаш да се влезе агресивно и робусно во борба со ваквиот тип на сторители за коишто постои основано сомневање за сторено кривично дело, бидејќи некако нам ни стана пракса да постои неказнивост, а таа пракса е лоша за државата, а најмногу е лоша за граѓаните бидејќи ги разочарува“. Значи, постои неказнивост и за Антонио Милошоски.